Η κατανομή των υπαγομένων σε κάθε Τμήμα κατηγοριών υποθέσεων γίνεται, σύμφωνα με την παρ. 1 του άρθρου 14 του π.δ./τος 18/1989, όπως ισχύει σήμερα, με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται με πρόταση του Υπουργού Δικαιοσύνης μετά γνώμη της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας. Η ρύθμιση αυτή εισήχθη το πρώτον με το ν.δ. 170/1973, ενώ μέχρι τότε ίσχυε το άρθρο 5 του ν.δ/τος 3830/1958, σύμφωνα με το οποίο η κατανομή των υποθέσεων στα Τμήματα γινόταν με Κανονισμό του Συμβουλίου. Το 1993 επιχειρήθηκε η δια νόμου (άρθρο 12 παρ. 3-10 του ν. 2145/1993) εν γένει κατανομή των αρμοδιοτήτων των Τμημάτων του Δικαστηρίου. Με τις αποφάσεις 2152-3/1993 της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας κρίθηκε ότι οι διατάξεις αυτές προσέβαλαν την ανεξαρτησία του Δικαστηρίου και ήταν, συνεπώς, ανεφάρμοστες ως αντισυνταγματικές. Οι διατάξεις αυτές καταργήθηκαν στη συνέχεια με το άρθρο 42 παρ. 5 του ν. 2172/1993 (Α΄ 207).

Ήδη η κατανομή των αρμοδιοτήτων στα διάφορα Τμήματα γίνεται με τις διατάξεις του π.δ/τος 361/2001 (Α’ 244), όπως τροποποιήθηκε με το π.δ. 334/2003 (Α΄ 285). Η κατανομή αυτή έγινε σύμφωνα με την 7/2001 απόφαση της Διοικητικής Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας βάσει στατιστικών στοιχείων, ώστε να επιτευχθεί ισόρροπη ποσοτικά και ποιοτικά κατανομή των υποθέσεων και κατ’ αποτέλεσμα ικανοποιητική λειτουργία του Δικαστηρίου. Τα κριτήρια, τα οποία λήφθηκαν υπόψη, ήταν η ομοιογένεια και σαφής οριοθέτηση των διαφορών, η ισόρροπη κατανομή των υποθέσεων κατά συνεκτίμηση των υποθέσεων προσωρινής προστασίας και γνωμοδοτικής αρμοδιότητας, η εξάλειψη των ανισομερών εκκρεμοτήτων μεταξύ των Τμημάτων, η οριοθέτηση της κατανομής επί τη βάσει της νομοθεσίας που δημιουργεί τη διαφορά και η αποφυγή εκτεταμένων μεταβολών στο υφιστάμενο κανονιστικό καθεστώς. Χαρακτηριστικό της πρόσφατης ρυθμίσεως είναι ότι πλέον κανένα Τμήμα του Δικαστηρίου δεν είναι αμιγώς αναιρετικό ή ακυρωτικό, αν και σε ορισμένα είναι προέχων ο αναιρετικός (Α’, Β’ και Στ’ Τμήματα) ή ο ακυρωτικός χαρακτήρας (Γ’, Δ’ και Ε’ Τμήματα).

Η Ολομέλεια είναι, σύμφωνα με το άρθρο 14 του π.δ/τος 18/1989, αρμόδια α) για κάθε υπόθεση, την οποία ο Πρόεδρος εισάγει ενώπιόν της λόγω μεγαλύτερης σπουδαιότητας, ιδίως όταν πρόκειται για θέματα γενικότερης σημασίας, β) για ζήτημα ή υπόθεση που παραπέμπεται ενώπιόν της με απόφαση Τμήματος, γ) για την επίλυση ζητήματος αναρμοδιότητας των Τμημάτων, δ) όταν ένα Τμήμα φέρεται προς λήψη αποφάσεως διαφορετικής από απόφαση του Αρείου Πάγου ή του Ελεγκτικού Συνεδρίου ως προς την ουσιαστική συνταγματικότητα ή την έννοια τυπικού νόμου. Με την παρ. 5 του άρθρου 100 του Συντάγματος, όπως προστέθηκε με το από 6.4.2001 Ψήφισμα της Ζ’ Αναθεωρητικής Βουλής, τα Τμήματα υποχρεούνται, όταν κρίνουν διάταξη τυπικού νόμου ως αντισυνταγματική, να παραπέμπουν το ζήτημα στην Ολομέλεια (εκτός εάν αυτή έχει ήδη αποφανθεί).

Η Ολομέλεια όταν συνεδριάζει δημόσια, ως Δικαστήριο, συντίθεται από τον Πρόεδρο, τους Αντιπροέδρους, τους Συμβούλους, δύο Παρέδρους και τον Γραμματέα. Για την ύπαρξη απαρτίας απαιτείται πάντως να παρίστανται οι μισοί συν ένας από το συνολικό αριθμό των μελών της, που έχουν δικαίωμα ψήφου. Ο αριθμός των μελών πρέπει πάντοτε να διατηρείται περιττός. Αν τα προσερχόμενα στη συνεδρίαση μέλη σχηματίζουν άρτιο αριθμό, αποχωρεί ο νεότερος σύμβουλος και αν αυτός είναι εισηγητής στη δικαζόμενη υπόθεση, ο αμέσως αρχαιότερός του, για να διατηρηθεί ο αριθμός περιττός (άρθρο 8 παρ. 1 του π.δ/τος 18/1989, όπως αντικαταστάθηκε με την παρ. 1 του άρθρου 1 του ν. 1968/1991).

Η Ολομέλεια συνέρχεται εν Συμβουλίω όταν αποφαίνεται ή γνωμοδοτεί επί θεμάτων που προβλέπονται από την κείμενη νομοθεσία. Σε αυτή την περίπτωση συντίθεται από όλα τα μέλη του Συμβουλίου και συνέρχεται με τη νόμιμη απαρτία, σε περιττό αριθμό. Κατά την άσκηση γνωμοδοτικών καθηκόντων δύναται να μετέχουν και δυο Πάρεδροι με συμβουλευτική γνώμη, καθώς και ο Γραμματέας, εφόσον κληθούν από τον Πρόεδρο του Δικαστηρίου(άρθρο 8 παρ. 2 του π.δ/τος 18/1989).

Με απόφαση της Ολομελείας εν Συμβουλίω, που αναρτάται στο κατάστημα του Συμβουλίου της Επικρατείας, γίνεται η συγκρότηση των Τμημάτων με την κατανομή σε αυτά των Συμβούλων και των Παρέδρων (1) Το π.δ. 18/1989 προβλέπει, επίσης, τη δυνατότητα της κατανομής των Εισηγητών σε Τμήματα με απόφαση της Ολομελείας εν Συμβουλίω (άρθρο 9 παρ. 3). Η διάταξη, όμως, αυτή δεν έχει εφαρμοσθεί, με αποτέλεσμα οι Εισηγητές να επικουρούν τους Συμβούλους όλων των Τμημάτων. Κύριο επιχείρημα υπέρ της καθολικής χρεώσεως των Εισηγητών είναι ότι γίνεται για εκπαιδευτικούς σκοπούς, ώστε να συνεργάζονται οι Εισηγητές με μεγάλο αριθμό Συμβούλων και να επεξεργάζονται υποθέσεις από όλο το φάσμα των διοικητικών διαφορών. Πρόσφατα, όμως, το 2002, αποφασίσθηκε, προς διευκόλυνση και επιτάχυνση της εργασίας τους, να κατανέμονται οι Εισηγητές, ύστερα από ορισμένο χρόνο υπηρεσίας, σε δύο ομάδες εργασίας, εκάστη των οποίων εξυπηρετεί τρία Τμήματα.

Τα Τμήματα συνεδριάζουν δημόσια είτε σε πενταμελή σύνθεση, στην οποία μετέχουν ο Πρόεδρος του Τμήματος, δύο Σύμβουλοι και δύο Πάρεδροι και ο Γραμματέας, είτε σε επταμελή σύνθεση, στην οποία μετέχουν ο Πρόεδρος του Τμήματος, τέσσερις Σύμβουλοι και δύο Πάρεδροι και ο Γραμματέας. Ο δικαστικός σχηματισμός της πενταμελούς συνθέσεως προβλέφθηκε για πρώτη φορά με το ν.δ.170/1973 (2), και αποτελεί έκτοτε τον κανόνα (άρθρο 10 του π.δ/τος 18/1989).

Παράλληλα, ο Πρόεδρος του Συμβουλίου ή του αρμοδίου Τμήματος συγκροτούν κάθε φορά Επιτροπή, η οποία απαρτίζεται από τον ίδιο ή το νόμιμο αναπληρωτή του, τον εισηγητή που έχει ορισθεί για την υπόθεση και ένα Σύμβουλο, και κρίνει επί υποβληθείσης αιτήσεως αναστολής ή αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων (3).

Για την ασφαλέστερη εφαρμογή των ως άνω διατάξεων συστάθηκε με το άρθρο 5 του ν. 1470/1984 (Α΄ 112), ήδη άρθρο 72 του π.δ/τος 18/1989, ειδική επιτροπή, στην οποία ανατέθηκε αφενός η υπόδειξη των ενδεδειγμένων ενόψει της νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας ουσιαστικών, οργανωτικών ή διαδικαστικών μεταβολών στη νομοθεσία και στις κάθε μορφής κανονιστικές πράξεις και αφετέρου η παρακολούθηση της συμμορφώσεως των αρμοδίων διοικητικών οργάνων κατά το στάδιο της εκτελέσεως των ακυρωτικών αποφάσεων του Δικαστηρίου (8). Πρόκειται για θεσμό ανάλογο με την Commision du Rapport του Γαλλικού Conseil d’ Etat, που αποβλέπει στη συνεργασία του ανωτάτου διοικητικού δικαστηρίου με τη νομοθετική και εκτελεστική εξουσία, με στόχο την εδραίωση της νομιμότητας και του κράτους δικαίου (9). Η δημιουργία της Επιτροπής κάλυψε και ένα κενό προστασίας του πολίτη που δημιουργήθηκε με τη νομολογία, ότι η σιωπηρή μη συμμόρφωση της Διοικήσεως στις ακυρωτικές αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας δεν αποτελεί παραδεκτά προσβαλλομένη με αίτηση ακυρώσεως παράλειψη οφειλομένης νομίμου ενεργείας (10). Η Επιτροπή δεν ασκεί δικαιοδοτική λειτουργία. Οι πράξεις της έχουν διοικητικό χαρακτήρα (γνωμοδοτικό ή διαπιστωτικό), εξαιρούνται όμως του ακυρωτικού ελέγχου, λόγω της συνθέσεως της Επιτροπής από ισόβιους δικαστικούς λειτουργούς (11).

Ήδη η Επιτροπή Συμμορφώσεως βαίνει προς κατάργηση. Με το από 6.4.2001 Ψήφισμα της Ζ' Αναθεωρητικής Βουλής αναθεωρήθηκαν οι διατάξεις των άρθρων 94 παρ. 4 και 95 παρ. 5 του Συντάγματος και προβλέφθηκε η υποχρέωση συμμορφώσεως προς όλες της δικαστικές αποφάσεις, καθώς και η αρμοδιότητα των δικαστηρίων να λαμβάνουν μέτρα για τον εξαναγκασμό της Διοικήσεως σε συμμόρφωση. Με το ν. 3068/2002 (Α΄ 274) προκρίθηκε, ενόψει των αναθεωρηθεισών αυτών διατάξεων, να ανατεθεί η λήψη των αναγκαίων μέτρων για τη συμμόρφωση της Διοικήσεως προς τις δικαστικές αποφάσεις σε δικαστικά όργανα της ανώτατης βαθμίδας, τα οποία ανήκουν στην ίδια κατά βάση δικαιοδοσία, από την οποία προέρχεται η δικαστική απόφαση, ως προς την οποία τίθεται ζήτημα συμμορφώσεως της Διοικήσεως. Όπως αναφέρεται στην οικεία εισηγητική έκθεση, «τα όργανα αυτά παρέχουν, λόγω και του υψηλού κύρους που διαθέτουν, όλα τα εχέγγυα, να εκπληρώσουν με επιτυχία το δύσκολο έργο του ελέγχου της συμμορφώσεως της Διοικήσεως προς τις δικαστικές αποφάσεις». Με τις διατάξεις των άρθρων 1 έως και 6 του νόμου αυτού προβλέπεται, όσον αφορά στις δικαστικές αποφάσεις που εκδίδονται μετά την έναρξη ισχύος του, η συγκρότηση τριμελούς συμβουλίου του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου και των ανωτάτων δικαστηρίων, στα οποία ανατίθεται η αρμοδιότητα για τη λήψη των προβλεπομένων μέτρων για τη συμμόρφωση της Διοικήσεως προς τις δικαστικές αποφάσεις των δικαστηρίων που υπόκεινται σε αυτά.

Το τριμελές συμβούλιο του Συμβουλίου της Επικρατείας, το οποίο απαρτίζεται από τον Πρόεδρο και δύο Συμβούλους της Επικρατείας, είναι αρμόδιο για τη λήψη των προβλεπομένων μέτρων για τη συμμόρφωση της Διοικήσεως προς τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων και των λοιπών ειδικών δικαστηρίων. Το τριμελές συμβούλιο επιλαμβάνεται κατόπιν αιτήσεως του ενδιαφερομένου. Εάν διαπιστώσει καθυστέρηση, παράλειψη ή άρνηση συμμορφώσεως ή πλημμελή συμμόρφωση προς τα κριθέντα με δικαστική απόφαση, καλεί την αρχή που υποχρεούται σε συμμόρφωση να εκθέσει μέσα σε ένα μήνα τις απόψεις της και να υποβάλει τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή της. Ακολούθως, εάν μετά τη σχετική έρευνα, διαγνώσει ότι η καθυστέρηση, παράλειψη ή άρνηση συμμορφώσεως ή η πλημμελής συμμόρφωση προς τη δικαστική απόφαση είναι αδικαιολόγητη, καλεί την υπόχρεη προς συμμόρφωση αρχή να συμμορφωθεί προς την απόφαση μέσα σε εύλογη προθεσμία που το ίδιο ορίζει και η οποία δεν μπορεί να υπερβεί το τρίμηνο.

Κύρια χαρακτηριστικά της νέας νομοθετικής ρυθμίσεως είναι αφενός η γενίκευση του ελέγχου της συμμορφώσεως της Διοικήσεως σε όλες τις δικαστικές αποφάσεις, και αφετέρου ότι εάν το οικείο συμβούλιο διαπιστώσει ότι η αρχή που υποχρεούται σε συμμόρφωση, δεν συμμορφωθεί προς την απόφαση μέσα στην ταχθείσα από αυτό προθεσμία, το συμβούλιο βεβαιώνει τη μη συμμόρφωση της Διοικήσεως προς τη δικαστική απόφαση και προσδιορίζει ένα χρηματικό ποσό που πρέπει να καταβληθεί στον ενδιαφερόμενο, ως κύρωση για τη μη συμμόρφωση της Διοικήσεως προς τη δικαστική απόφαση (12). Εάν μετά την επιβολή της χρηματικής κύρωσης η Διοίκηση εξακολουθεί να μην συμμορφώνεται, μπορεί ύστερα από επανάληψη της σχετικής διαδικασίας να επιβληθεί από το τριμελές συμβούλιο και νέα χρηματική κύρωση. Οι αποφάσεις του τριμελούς συμβουλίου, με τις οποίες προσδιορίζεται χρηματικό ποσό ως κύρωση σε βάρος της Διοικήσεως, εκτελούνται κατά τις οικείες περί εντάλματος πληρωμής διατάξεις.

Οι μνημονευθείσες διατάξεις είχαν ως αφετηρία την πεποίθηση ότι η προηγούμενη μελέτη των νομοσχεδίων από δικαστές με ειδική μόρφωση και πείρα, οι οποίοι ήταν μακριά από τις διαμορφούμενες στο κοινοβούλιο πολιτικές διαιρέσεις, θα υποβοηθούσε το έργο της Βουλής και θα το καθιστούσε γονιμότερο. Όμως, η ιδέα του πλήρους χωρισμού της νομοθετικής λειτουργίας από τις λοιπές και της απαλλαγής αυτής από οποιαδήποτε δέσμευση, έστω και ηθική, όπως θα αποτελούσε η επί των νομοσχεδίων γνώμη του Συμβουλίου της Επικρατείας, κατέστησαν ανεπιθύμητη οποιαδήποτε συνεργασία αυτού στα έργα της νομοθετικής λειτουργίας. Γι’ αυτό το λόγο, ο ν. 3713/1928, αλλά και οι μετέπειτα διέποντες τη λειτουργία του Συμβουλίου της Επικρατείας νόμοι, δεν περιείχαν ανάλογη διάταξη (14). Σε αυτό συνετέλεσε και το ότι η ίδρυση της Γερουσίας με το Σύνταγμα του 1927 θεωρήθηκε από την τότε Εθνοσυνέλευση ότι καθιστούσε περιττή την επεξεργασία των νομοσχεδίων από το Συμβούλιο της Επικρατείας, δοθέντος ότι τα κείμενα αυτών θα ελέγχονταν από δύο Βουλές πριν από την ψήφισή τους (15).

Αντιθέτως, ανατέθηκε στο Συμβούλιο της Επικρατείας η αρμοδιότητα της επεξεργασίας όλων των κανονιστικών διαταγμάτων. Η σπουδαιότητα της διοικητικής αυτής αρμοδιότητας καταφαίνεται από το πλήθος των κανονιστικών διαταγμάτων που έχει επεξεργασθεί. Χαρακτηριστικά μαρτυρείται ότι κατά το πρώτο εξάμηνο της λειτουργίας του (17.5.-31.12.1929) το Συμβούλιο της Επικρατείας επεξεργάσθηκε 607 σχέδια κανονιστικών διαταγμάτων (16). Εξάλλου, ο συνταγματικός νομοθέτης δεν θέλησε να μεταβάλει το επί πολλά έτη ισχύσαν καθεστώς και έτσι τόσο το Σύνταγμα του 1952 (άρθρο 83 περ. α΄) όσο και το Σύνταγμα του 1975 (άρθρο 95 περ. δ΄) προβλέπουν, μεταξύ των αρμοδιοτήτων του Συμβουλίου της Επικρατείας, την επεξεργασία όλων των διαταγμάτων που έχουν κανονιστικό χαρακτήρα.

Σύμφωνα με το ισχύον σήμερα άρθρο 15 του π.δ/τος 18/1989 όλα τα κανονιστικά διατάγματα (εκτός από εκείνα που ορίζουν απλώς το χρόνο ενάρξεως της ισχύος του νόμου) αποστέλλονται από τη Γραμματεία του Υπουργικού Συμβουλίου στο Συμβούλιο της Επικρατείας σε σχέδιο υπογεγραμμένο από τους αρμόδιους Υπουργούς, για να γίνει η κατά το Σύνταγμα επεξεργασία τους. Ο Υπουργός μπορεί να τάξει εύλογη προθεσμία για την επεξεργασία, ανάλογη προς τη σπουδαιότητα και τον επείγοντα χαρακτήρα του διατάγματος.

Η παραπομπή όλων των διαταγμάτων προς επεξεργασία είναι υποχρεωτική. Το αυτό ισχύει και για τις τροποποιήσεις ή καταργήσεις των διαταγμάτων αυτών (17). Η επεξεργασία του σχεδίου διατάγματος από το Συμβούλιο της Επικρατείας αποτελεί ουσιώδη τύπο της διαδικασίας εκδόσεώς του, η παράβαση του οποίου συνιστά λόγο ακυρώσεως του διατάγματος. Γι’ αυτό το λόγο, πρέπει να μνημονεύεται στο προοίμιο του διατάγματος το πρακτικό επεξεργασίας του Συμβουλίου, όπως και η τυχόν άπρακτη παρέλευση της ταχθείσης προθεσμίας. Η παράλειψη της επιβαλλομένης από το Σύνταγμα επεξεργασίας δεν δύναται να καλυφθεί ούτε δια της αναδρομικής νομοθετικής κυρώσεως του διατάγματος (ΣτΕ 1551/1951)(18).

Για την επεξεργασία των σχεδίων διαταγμάτων ο Πρόεδρος του Ε΄ Τμήματος ορίζει εισηγητή Σύμβουλο ή Πάρεδρο. Το Ε’ Τμήμα επεξεργάζεται τα κανονιστικά διατάγματα με σύνθεση είτε τριμελή, που περιλαμβάνει τον Πρόεδρο του Τμήματος ή τον αναπληρωτή του, ένα Σύμβουλο, έναν Πάρεδρο και τον Γραμματέα, είτε πενταμελή, που περιλαμβάνει τον Πρόεδρο του Τμήματος ή τον αναπληρωτή του, τρεις Συμβούλους, έναν Πάρεδρο και τον Γραμματέα. Εάν το Τμήμα κρίνει ότι, λόγω της σπουδαιότητας των νομικών ζητημάτων που εγείρονται, η επεξεργασία του σχεδίου διατάγματος πρέπει να παραπεμφθεί σε ευρύτερο σχηματισμό, εκφράζει τη γνώμη του και παραπέμπει τα ανωτέρω ζητήματα σε σχηματισμό της Ολομελείας. Στο σχηματισμό αυτό μετέχουν ο Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας ή ο νόμιμος αναπληρωτής του, έξι Σύμβουλοι και δύο Πάρεδροι. (19). Ο αρμόδιος Υπουργός μπορεί να παραστεί κατά τη συζήτηση ή να αντιπροσωπευθεί από τον προϊστάμενο της οικείας υπηρεσίας ή από άλλο ανώτερο υπάλληλο. Η γνωμοδότηση επί του σχεδίου διατάγματος συντάσσεται από τον εισηγητή και περιλαμβάνει την εισήγησή του και τις γνώμες που διατυπώθηκαν, υπογράφεται δε από τον Πρόεδρο της συνθέσεως και τον Γραμματέα. Θεωρείται ότι επικράτησε η γνώμη με την οποία τάχθηκε η πλειοψηφία των μετεχόντων στη συνεδρίαση, αποφασιστική δε ψήφο έχουν και οι Πάρεδροι (άρθρα 15 και 16 του π.δ/τος 18/1989).

Η επεξεργασία των διαταγμάτων περιορίζεται στην κρίση για τη νομιμότητα (με την ευρεία έννοια του όρου, που περιλαμβάνει και τη συνταγματικότητα της εξουσιοδοτικής διατάξεως) των διατάξεων του σχεδίου, καθώς και σε υποδείξεις νομοτεχνικής φύσεως. Το Συμβούλιο δεν προβαίνει σε έλεγχο σκοπιμότητας και του ουσιαστικού περιεχομένου του σχεδίου, σε αντίθεση με το Γαλλικό Conseil d’ Etat, το οποίο σε Ολομέλεια γνωμοδοτεί υποχρεωτικά για ορισμένης κατηγορίας κανονιστικά διατάγματα, η επεξεργασία των οποίων γίνεται από ένα από τα ειδικευμένα κατά τομείς της Διοικήσεως Τμήματα και αναφέρεται και στη σκοπιμότητα και την ουσία του διατάγματος (20).

Η γνώμη του Συμβουλίου έχει χαρακτήρα συμβουλευτικό. Με άλλα λόγια, η Διοίκηση δεν υποχρεούται να συμμορφωθεί προς τις παρατηρήσεις του οικείου πρακτικού επεξεργασίας, αν και είναι πάγια η πρακτική του Προέδρου της Δημοκρατίας να μην προβαίνει στην υπογραφή και δημοσίευση σχεδίων διαταγμάτων, εφόσον στο οικείο πρακτικό επεξεργασίας διατυπώνονται επιφυλάξεις ως προς τη νομιμότητα ή συνταγματικότητα διατάξεων του σχεδίου (21).

Εξάλλου, η γνωμοδότηση του Συμβουλίου της Επικρατείας για τη νομιμότητα ή μη του διατάγματος ή ορισμένων διατάξεών του δεν δεσμεύει ούτε το Συμβούλιο της Επικρατείας, ως Δικαστήριο, το οποίο κατά την εκδίκαση σχετικού ενδίκου βοηθήματος μπορεί να κρίνει αντίθετα προς τη γνωμοδότηση (22). Όμως, η γνωμοδότηση αυτή ασκεί επίδραση στο δικαστικό σχηματισμό που επιλαμβάνεται της νομιμότητας του διατάγματος. Έτσι, σύμφωνα με τη διάταξη της παρ. 4 του άρθρου 15 του π.δ/τος 18/1989, όπως αντικαταστάθηκε με τη διάταξη της παρ. 2 του άρθρου 42 του ν. 2172/1993, «Αν ενώπιον δικαστικού σχηματισμού εγερθεί, κυρίως ή παρεμπιπτόντως, το ζήτημα της νομιμότητας κανονιστικού διατάγματος και ο σχηματισμός αυτός αποκλίνει από τη γνωμοδότηση του παραπάνω σχηματισμού της ολομέλειας, που έχει ήδη επεξεργαστεί το διάταγμα, το ζήτημα τούτο παραπέμπεται στη δικαστική ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας».